S.T.A.R. Stichting Stadskanaal Rail.
De Museumspoorlijn S·T·A·R rijdt sinds 1994 met een historische stoomtrein tussen Veendam en Musselkanaal.
Deze verbinding werd tot in de tachtiger jaren door de NS gebruikt.
Het spoor loopt nagenoeg geheel langs de grens tussen Groningen en Drenthe, de Semslinie, en doorkruist daarmee de streek die bekend staat als de Veenkoloniën van Oost-Groningen.
Met een lengte van 26 km is het de langste museumlijn van Nederland.
Een unieke lijn met veel kunstwerken over de vele wijken en kanalen.
De huidige Museumspoorlijn S·T·A·R
De nieuwe S·T·A·R (Stichting Stadskanaal Rail, beter bekend als Museumspoorlijn S·T·A·R ) werd in 1992 opgericht met als doel de spoorlijn te behouden als industrieel monument van de Veenkoloniën.
Door een kleine enthousiaste groep vrijwilligers is begonnen met het verwerven van subsidies en fondsen.
En met succes, want in 1994 kon in Zuid-Duitsland materieel worden overgenomen van een museumspoorlijn die haar activiteiten moest staken.
Met veel publiciteit kon zodoende in het voorjaar van 1994 voor het eerst worden gereden met eigen materieel.
De stoomlocs waren nog niet gearriveerd, dus werd er een beroep gedaan op stoomloc 4 van de Museum Buurt Spoorweg uit Haaksbergen.
Later in datzelfde jaar werden de eerste ritten gereden met stoomlocomotief "Emma".
Naast de "Emma" was ook een andere stoomloc vanuit Zuid-Duitsland naar Stadskanaal gekomen; dit was de "Anna", helaas niet in dienstvaardige staat.
Loc Emma en Anna te Stadskanaal, september 2001. Foto: Klaas Vijfschagt Sedert die eerste ritten in 1994 is er veel gebeurd, in 1995 werd er voor het eerst gedurende een aantal rijdagen volgens een vaste dienstregeling gereden.
Ook bracht de "Emma" voor het eerst een bezoekje aan de stad Groningen.
In eigen beheer werd stoomlocomotief "Anna" volledig rijvaardig gemaakt; zij zou in 1997 de plaats van de "Emma" als belangrijkste locomotief gaan innemen.
Niet alleen op materieelgebied is er het nodige bereikt in de eerste jaren; de hele spoorlijn is weer berijdbaar gemaakt door een grote groep vrijwilligers.
Tevens zijn er perrons aangelegd in Stadskanaal en Musselkanaal, en als 'tijdelijk' onderkomen voor de technische dienst en het materieel verrees er in Stadskanaal een romneyloods.
Treinkaartjes konden gekocht worden in een houten noodgebouw.
Vanaf 1997 begonnen zich enkele grote veranderingen binnen Museumspoorlijn S·T·A·R af te spelen; dankzij subsidies kon er in Stadskanaal een heuse werkplaats gerealiseerd worden, waarbij er ook in de wintermaanden comfortabel gewerkt kon worden.
Niet alleen de 3-sporige werkplaats was een vooruitgang, ook de realisatie van een stationsgebouw in Stadskanaal was een belangrijke gebeurtenis in 1998.
Een stationsgebouw wat de kenmerken vertoont van het oude NOLS-gebouw, welke tot eind jaren '70 op dezelfde plek te vinden was. Sinds het begin in 1992 is de S·T·A·R gegroeid naar een grote organisatie met ongeveer 140 vrijwillige medewerkers, 9 locomotieven, en enkele tientallen wagons en rijtuigen.
Door een kleine enthousiaste groep vrijwilligers is begonnen met het verwerven van subsidies en fondsen.
En met succes, want in 1994 kon in Zuid-Duitsland materieel worden overgenomen van een museumspoorlijn die haar activiteiten moest staken.
Met veel publiciteit kon zodoende in het voorjaar van 1994 voor het eerst worden gereden met eigen materieel.
De stoomlocs waren nog niet gearriveerd, dus werd er een beroep gedaan op stoomloc 4 van de Museum Buurt Spoorweg uit Haaksbergen.
Later in datzelfde jaar werden de eerste ritten gereden met stoomlocomotief "Emma".
Naast de "Emma" was ook een andere stoomloc vanuit Zuid-Duitsland naar Stadskanaal gekomen; dit was de "Anna", helaas niet in dienstvaardige staat.
Loc Emma en Anna te Stadskanaal, september 2001. Foto: Klaas Vijfschagt Sedert die eerste ritten in 1994 is er veel gebeurd, in 1995 werd er voor het eerst gedurende een aantal rijdagen volgens een vaste dienstregeling gereden.
Ook bracht de "Emma" voor het eerst een bezoekje aan de stad Groningen.
In eigen beheer werd stoomlocomotief "Anna" volledig rijvaardig gemaakt; zij zou in 1997 de plaats van de "Emma" als belangrijkste locomotief gaan innemen.
Niet alleen op materieelgebied is er het nodige bereikt in de eerste jaren; de hele spoorlijn is weer berijdbaar gemaakt door een grote groep vrijwilligers.
Tevens zijn er perrons aangelegd in Stadskanaal en Musselkanaal, en als 'tijdelijk' onderkomen voor de technische dienst en het materieel verrees er in Stadskanaal een romneyloods.
Treinkaartjes konden gekocht worden in een houten noodgebouw.
Vanaf 1997 begonnen zich enkele grote veranderingen binnen Museumspoorlijn S·T·A·R af te spelen; dankzij subsidies kon er in Stadskanaal een heuse werkplaats gerealiseerd worden, waarbij er ook in de wintermaanden comfortabel gewerkt kon worden.
Niet alleen de 3-sporige werkplaats was een vooruitgang, ook de realisatie van een stationsgebouw in Stadskanaal was een belangrijke gebeurtenis in 1998.
Een stationsgebouw wat de kenmerken vertoont van het oude NOLS-gebouw, welke tot eind jaren '70 op dezelfde plek te vinden was. Sinds het begin in 1992 is de S·T·A·R gegroeid naar een grote organisatie met ongeveer 140 vrijwillige medewerkers, 9 locomotieven, en enkele tientallen wagons en rijtuigen.
Geschiedenis
De spoorlijn tussen Veendam en Musselkanaal is een restant van het netwerk dat in het begin van de vorige eeuw werd aangelegd door de NOLS (NoordOoster Locaal Spoorweg) en de historische STAR (Groningsch-Drenthsche Spoorwegmaatschappij 'Stadskanaal-Ter Apel-Rijksgrens'). In het jaar 1905 konden de eerste treinreizigers Stadskanaal bereiken vanuit de richting Gieten.
In de jaren daarna werd het lijnennet van de NOLS in de regio uitgebreidt met lijnen vanuit Emmen naar Stadskanaal (via Gasselternijveen) en de spoorlijn van Stadskanaal naar Veendam.
Toen de lijn naar Musselkanaal / Ter Apel in dienst werd genomen werd Stadskanaal een belangrijk knooppunt voor het spoorvervoer.
Niet voor niets was het officieel 'Stadskanaal Hoofdstation'.
Een locdepot, voorzien van draaischijf was eveneens in Stadskanaal te vinden. Veel bedrijven langs de lijn hadden aansluitingen voor goederenvervoer, met als een van de belangrijkste klanten o.a. de Philips-fabriek in Stadskanaal.
Met het verbeteren van de wegenstructuur liep het gebruik van het spoor terug.
De laatste personentrein van Stadskanaal naar Groningen reed in 1955.
In 1990 eindigde ook het goederenvervoer.
Alleen het emplacement Veendam kent nog een sporadische bediening door Railion t.b.v. DSM.
In de jaren daarna werd het lijnennet van de NOLS in de regio uitgebreidt met lijnen vanuit Emmen naar Stadskanaal (via Gasselternijveen) en de spoorlijn van Stadskanaal naar Veendam.
Toen de lijn naar Musselkanaal / Ter Apel in dienst werd genomen werd Stadskanaal een belangrijk knooppunt voor het spoorvervoer.
Niet voor niets was het officieel 'Stadskanaal Hoofdstation'.
Een locdepot, voorzien van draaischijf was eveneens in Stadskanaal te vinden. Veel bedrijven langs de lijn hadden aansluitingen voor goederenvervoer, met als een van de belangrijkste klanten o.a. de Philips-fabriek in Stadskanaal.
Met het verbeteren van de wegenstructuur liep het gebruik van het spoor terug.
De laatste personentrein van Stadskanaal naar Groningen reed in 1955.
In 1990 eindigde ook het goederenvervoer.
Alleen het emplacement Veendam kent nog een sporadische bediening door Railion t.b.v. DSM.
